fvslinger

Het feest is aan de andere kant van de stad. Arnin gaat toch. Hij is achterop de tram gestapt, daar kan de chauffeur hem niet zien. De slinger houdt hij stevig vast. Hij steekt zijn rechterwijsvinger in het gat van het touw dat alle gekleurde papieren verbindt. De slinger hoort op het feest.
Vorig jaar is hij er voor het eerst geweest. Toen was hij nog klein en had hij niets om mee te nemen. Hij liep aan de hand van zijn zus; mocht mee omdat zij hem niet alleen thuis kon laten. Arnin keek toen steeds naar boven waar de fleurige slingers en de lampions een eigen verhaal vertelden. Voor het eerst hoorde hij de zang van violen die leken te huilen. Het was zo mooi dat hij met open mond bij de muzikanten bleef staan luisteren. Meteen wist hij dat hij alle keren op het feest wilde zijn. Hij vroeg zijn zus of ze hem weer mee wilde nemen. Ze lachte vrolijk. Liet zijn hand los om te dansen met een man die hij niet eerder had gezien. Arnin, zijn oren vol kleurige muziek, dacht dat ze het goed vond. Hij dacht aan andere kinderen uit de straat. Hen wilde hij ook mee. Met de andere kinderen erbij hoefde hij niet zo klein te zijn.

Voordat de zomer kwam werd het feest al bekend gemaakt. Jasmine speelde bij hem in de tuin, toen zijn zus het kwam vertellen. Met Jasmine rende Arnin naar binnen om tekeningen te maken. Heel veel kleuren op papier. Zij tekende de dansers en hij de muziek. Dat herinnert hij zich nog, omdat hij het tegen zijn moeder en zijn zus moest zeggen; dat dat de muziek was. Ze hoorden het niet. Alleen Jasmine zag wat hij had gemaakt. En ze zou het nog wel horen. Op het feest.
Zijn moeder had tenslotte geholpen de gekleurde stukken papier aan elkaar te rijgen, toch was het zijn slinger, eindeloos veel papieren aan elkaar gelijmd, of nog beter: van hem en zijn vriendinnetje.
‘Net zo lang als de hele zaal,’ had hij tegen Jasmine gezegd en hij zag het voor zich: van de ene hoek tot de andere. Alle muzikanten zouden onder hun slinger spelen. Hij was al trots als hij eraan dacht.

Vandaag heeft hij na het ontbijt de slinger klaargelegd op zijn bed. Steeds ging hij er even naast zitten en streek met zijn hand het papier glad. Op de grond maakte hij een nieuwe tekening, omdat hij niets anders te doen wist zolang Jasmine er niet was. Met haar zou hij weer muziek spelen en dansen. Arnin had een viool en zij een fluit, speelden ze.
Waarom zei zijn moeder er niets van? Ze kuste hem zoals altijd gedag toen ze naar haar werk ging. Zijn zus zei ook niets. Ze werd opgehaald door een man die hij niet eerder had gezien. Hij zwaaide hen vrolijk na, want ze zouden elkaar op het feest weer zien. Het was de grote dag. Hij wachtte op Jasmine. Tot hij niet langer kon wachten.

Haar moeder stond in de tuin. Ze zag meteen wat hij bij zich had en lachte: ‘Ja Arnin, jullie hebben een mooie slinger gemaakt. Wil je hem nog een keer laten zien?’
‘Nee,’ zei hij nors. Ze deed of hij nog een kleine jongen was. ‘Ik kom Jasmine halen. Het is tijd om te gaan.’
Wat ze verder zei weet hij niet meer. Alleen dat Jasmine er niet is. Dat ze logeert bij haar oma. Ook al kan dat niet. Het is het feest. Zonder haar is het niets.
Hij durfde haar niet te roepen. Jasmines moeder keek zo raar. Ze moest niet denken dat ze hem zag huilen. Hij liep zo snel hij kon de tuin weer uit. De straat op, naar de hoek. Daar kwam de tram. Hij gaat toch. Alleen.